भाग १: पहिली भेट… आणि पहिल्याच क्षणी नफरत!
प्रसंग: मुंबईचा पाऊस आणि हाय-प्रोफाइल पार्टी
रात्रीची वेळ होती. मुंबईत मुसळधार पाऊस पडत होता. एका आलिशान बिझनेस हॉटेलमध्ये अरोरा फॅमिलीच्या एका महत्त्वाच्या बिझनेस डीलनिमित्त ग्रँड पार्टी सुरू होती. या पार्टीमध्ये मोठ्या उद्योजकांची आणि सेलिब्रिटींची गर्दी जमली होती.
आरोही आपल्या वडिलांसोबत या पार्टीत आली होती, पण तिला या बिझनेसच्या जगामध्ये किंवा असल्या पार्टीमध्ये अजिबात रस नव्हता. ती शांतपणे एका कोपऱ्यात उभी राहून आजूबाजूच्या लोकांचे नाटक बघत होती. तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट बोरिंग फिलिंग्स दिसत होत्या.
तेवढ्यात हॉटेलच्या मुख्य दरवाज्यातून रुद्र राजवर्धनची एन्ट्री झाली.
रुद्रचं नाव ऐकताच संपूर्ण हॉलमध्ये एक वेगळंच वातावरण तयार झालं. सगळेजण त्याला आदराने वाट करून देऊ लागले. तो अत्यंत शांत, गंभीर आणि भारदस्त व्यक्तिमत्त्वाचा मालक होता. त्याच्या डोळ्यांमध्ये एक वेगळीच जरब होता.
आरोहीच्या कानावर आधीच रुद्रबद्दल बरीच माहिती पडली होती. तिला कुणीतरी सांगितलं होतं—
“रुद्र राजवर्धन खूप एररंट (Arrogant) आहे आणि त्याला एरवी कुणाचीच किंमत नसते.”
त्यामुळे तिच्या मनात त्याच्याबद्दल आधीच एक पूर्वग्रह तयार झाला होता.
इतक्यात, रुद्र चालत असताना अचानक एका वेटरच्या हातातून ज्यूसचा ग्लास खाली सांडला. वेटर ভयभीत होऊन थरथर कापू लागला. आजूबाजूचे लोक वेटरवर चिडतील असं सगळ्यांना वाटलं. पण रुद्रने कोणतीही भीती न दाखवता शांतपणे त्या वेटरकडे पाहिलं आणि म्हणाला—
“चूक झाली आहे. आता घाबरून उभं राहण्यापेक्षा ती सुधार.”
त्याचे हे शब्द ऐकून आरोही थोडी चोचक झाली. तिचा रुद्रबद्दल असलेला पहिला गैरसमज थोडासा हलला.
पण, हा क्षण फार वेळ टिकला नाही...
पुढच्याच क्षणी रुद्र आणि आरोहीची थेट समोरासमोर टक्कर झाली!
धडकेमुळे आरोहीच्या महागड्या ड्रेसवर कॉफ़ी सांडली.
रुद्रने अत्यंत शांतपणे आणि रुक्ष आवाजात म्हटलं—
“समोर पाहून चालायला शिका.”
हे ऐकल्याबरोबर आरोहीचा पारा सातव्या आसमानवर पोहोचला. ती संतापून म्हणाली—
“आणि तुम्ही लोकांसोबत बोलायला शिका!”
दोघेही एकमेकांकडे रागाने पाहू लागले. त्यांच्यातील नजरांच्या युद्धातून ठिणग्या पडत होत्या.
रुद्रने तिच्याकडे काही क्षण रोखून पाहिलं आणि विचारले—
“तुम्ही प्रत्येक अनोळखी व्यक्तीशी अशीच बोलता का?”
आरोहीनेही न घाबरता तिखट उत्तर दिलं—
“नाही. फक्त जे स्वतःला खूप मोठे समजतात त्यांच्याशीच!”
रुद्रच्या ओठांवर पहिल्यांदाच एक हलकंसं, गूढ स्माइल आलं. तो म्हणाला—
“इंटरेस्टिंग.”
आरोही मनातल्या मनात वैतागली—
“याला ॲटिट्यूड म्हणायचा की वेडेपणा?”
पार्टी संपल्यानंतर आरोही उशिरा घरी परतली.
घरात पाऊल ठेवताच तिला वातावरण खूप गंभीर जाणवलं. तिचे आई-वडील हॉलमध्ये तिचीच वाट पाहत बसले होते. आईच्या चेहऱ्यावर काळजी होती तर वडिलांच्या चेहऱ्यावर एक निर्णय घेतल्याचा भाव होता.
वडील म्हणाले—
“आरोही… आम्ही तुझ्यासाठी एक खूप मोठा निर्णय घेतलाय.”
आरोहीने वैतागून विचारलं—
“कसला निर्णय बाबा?”
आईने तिच्याजवळ येत प्रेमाने तिचा हात हातात घेतला आणि म्हणाली—
“तुझं लग्न ठरवलंय आम्ही.”
हे ऐकून आरोहीला जबरदस्त धक्का बसला!
“काय?! पण कोणाशी? मी अजून विचार पण केला नाहीये!”
तिच्या वडिलांनी अत्यंत शांतपणे पण ठाम आवाजात एक नाव घेतलं—
“रुद्र राजवर्धन.”
त्या क्षणी आरोहीच्या डोळ्यांसमोर काही मिनिटांपूर्वी हॉटेलमध्ये घडलेला तो प्रसंग जसाच्या तसा उभा राहिला... कॉफ़ी सांडल्यापासून झालेला तो वाद, त्याचा तो रुक्ष स्वभाव!
ती हादरून गेली आणि थरथरत्या आवाजात म्हणाली
“तो?! त्या एररंट माणसाशी माझं लग्न? कधीच नाही!”
“रुद्र राजवर्धन?!”
आरोहीच्या तोंडून ते नाव बाहेर पडताच हॉलमध्ये काही क्षण सुई पडली तरी आवाज होईल अशी शांतता पसरली. तिच्या चेहऱ्यावरचा संताप आता आश्चर्यात आणि अविश्वासात बदलला होता.
“बाबा… तुम्ही खरंच बोलताय ना? की माझ्याशी मस्करी चाललीय?”
तिच्या वडिलांनी अत्यंत गंभीर चेहऱ्याने तिच्याकडे पाहिलं.
“मी अजिबात मस्करी करत नाहीये, आरोही. तुझा आणि रुद्रचा विवाह ठरला आहे. राजवर्धन फॅमिलीने हा प्रस्ताव ठेवला होता आणि आम्ही तो मान्य केलाय.”
“पण मला हे लग्न अजिबात मान्य नाही!”
आरोही जागेवरून तडक उभी राहिली. तिचा आवाज चढला होता.
“कालच माझी त्या माणसाशी भेट झाली. पहिल्याच भेटीत त्याने माझ्याशी कसा उद्धटपणा केला. "
